در پیش بیدردان چرا فریاد بی حاصل کنم
گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم
در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل
من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم
اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای
 آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم
 آنرو ستانم جام را آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم
از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او
تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم
روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم
خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم
غرق تمنای توام موجی ز دریای تو ام
من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم
دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی
چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم

" رهی معیری "

اگر خدا را دوست داشته باشیم ،طبعاً ساخته های دست او را هم دوست داشته و به آنها مهر می ورزیم و می دانیم چیزی را که (( فریدون مشیری )) نمی داند:

من نمی دانم

                 - و همین درد مرا سخت می آزارد –

که چرا انسان ،این دانا

                       این پیغمبر

درتکاپوهایش

      - چیزی از معجزه آن سوتر –

ره نبردست به اعجاز محبت،

                      چه دلیلی دارد؟؟؟

چه دلیلی دارد؟؟؟

که هنوز

مهربانی را نشناخته است؟

و نمی داند در یک لبخند،

چه شگفتی هایی نهفته است!!

من برآنم که در این دنیا

خوب بودن – به خدا – سهل ترین کارست

و نمی دانم ،

که چرا انسان ،

       تا این حد ،

             با خوبی

                     بیگانه است؟؟؟

و همین درد مرا سخت می آزارد !

                                                " از کتاب  لطفاً گوسفند نباشید صفحه 125  "

سه نقطه های تو گاهی هزار واژه

و من هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب

همیشه معنی صد اضطراب...

من،بی تو

همیشه دیدن پرده ی شما در خواب

چه عاشقانه ی پوچی! تو خوب می دانی

میان این همه رویا ،فقط تویی کمیاب

و من چه خسته تو را چون سراب می جویم

چه فصل خالی و تلخی ست سهم من زین خواب

کجاست آنکه حضور تورا قصه قصه ،فصل به فصل

بخواند از تو غزل های ناب بی پایان

چه روزگار غریبی ست نازنین،

آری نه حرف مانده برایم،نه عشق های مجاب

بیا... تمام کن این انتظار را در من

بدون شرح و سه نقطه... پر از حکایت ناب

یکی بود و یکی نبود ....

و من هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب

  گفتم : کبوتر ِ بوسه!
  گفتی : پَر!
  گفتم ‍: گنجشک ِ آن همه آسودگی!
  گفتی : پَر!
  گفتم : پروانه پرسه های بی پایان!
  گفتی : پَر!
  گفتم : التماس ِ علاقه،
  بیتابی ِ ترانه،
  بیداری ِ بی حساب!
  نگاهم کردی!
  نه انگشتت از زمین ِ زندگی ام بلند شد،
  نه واژه «پر» از بام ِ لبان ِ تو پر کشید!
  سکوت کردی که چشمه ی شبنم،
  از شنزار ِ انتظار من بجوشد!
  عاشقم کردی! همبازی ِ ناماندگار ِ این همه گریه!
  و آخرین نگاه تو،
  هنوز در درگاه ِ گریه های من ایستاده است!
  حالا - بدون ِ تو!-
  رو به روی آینه می ایستم!
  می گویم: زنبور ِ گزنده ی این همه انتظار،
  کلاغ ِ سق سیاه این همه غصه!
  و کسی در جواب ِ گفته های من «پر!» نمی گوید!
  تکرار ِ آن بازی،
  بدون ِ دست و صدای تو ممکن نیست!
  پس به پیوست تمام ِ ترانه های قدیمی،
  باز هم می نویسم:

         برگرد!

" یغما گلرویی "

پی اس ۱ : . . .  به قول اِبی :

حالا اینجا، تک و تنها پر پر گذشته هاتم

نارفیقانه بریدی؛ ولی من هنوز باهاتم 

هردومون تنهای تنها، هرکدوم یه جای دنیا

جای تو خالیه اینجا؛ جای من خالیه اونجا

پی اس ۲ : . . . . به قول آرین :

بی تو، با تو بودن شده شب و روزم

بی اما یادت بامنه هنوزم

تویی توی رگهام، تویی توی حرفام

اما جای دستات خالیه تو دستام

چگونه می توانم به جان بخرم که اگر من به سراغ تو نیایم تو هیچ نشانم را نمی گیری ؟

دوست داشتم اگر عاشق می شدم هرگز از عقل صحبتی به میان نمی آمد چرا که در ذهن کوچک من عقل پاکی عشق را باطل می کرد

نمی خواستم با منفعت و مصلحت عاشق باشم,اما تو خواستی ومن به خاطر اینکه مرا از خود نرانی نقش عاقل را پذیرفتم

کاش مرا به گوشه ی باید ها نمی کشاندی و می گذاشتی در اشتیاقم محو شوم

تو که نمی توانی مرا به قله ی نبض نگاهت ببری چرا پذیرفتی عاشقت باشم؟چرا؟

لابد پنداشتی خام است دیوانه است اصلا شاید هوس کرده بگذار باشد,باشد وبسوزد و بداند که من در طلوع هیچ روزی به انتظارعبور او نیستم

آری همه اش مصلحت است مگر می شود تو با آن همه غرور و قرارداد اجتماعی پایبند عشق من باشی؟

محال است مثل این است که ریگی در پای کوهی افتد و میل به صعود بیابد

من در زیر سنگهای نگاه تو له شدم و تو هیچ نفهمیدی

عشق تو برایم مصیبت بود و تو فقط یک هم درد که گاه با الفاظ قانع کننده قلب بیمار و کور مرا مثلا بینا میکردی .