از بس که آسمان دلم ابريست
تمام خاطراتم نمناک شده است
نمي دانم چرا؟
دريا را هم که ديدم
به ياد تو افتادم
روي ماسه هاي ساحل نوشتم
اگر طاقت شنيدن داري
من شهامت گفتن دارم
دوباره به دريا نگاه کردم
باز برگشتم
اين بار روي ماسه ها نوشتم

 دوستت دارم !!!

بسه دیگه صبر منم تموم شد     عاشقیام به پای تو حروم شد

چشام یه فصله که داره میباره    غصّه تو سربه سرم‌ می ذاره

یه فصله‌ که وفا ندیدم از تو     چه حرفایی که من شنیدم از تو

می خوام بدم چشمامو به آسمون     تا بباره رو خشکی بیابون

دلم رو زیر پا میخوام له کنم    هوای چشماتو میخوام مه کنم

میخوام دیگه نیای دوباره پیشم   من دیگه عاشق کسی نمیشم

من دیگه عاشق کسی نمیشم

من دیگه عاشق کسی نمیشم

من دیگه عاشق کسی نمیشم

هر موقع که خواستم تورو ببینم    خواستی که آروم سر جام بشینم

رفته کجا احساس آشناییت؟؟      چرا شده قسمتم بی وفاییت؟؟؟

به اون خدایی که منو آفرید        ندیدم هیچکسو مثل تو پلید

قسمت من بود که تو فصل خزون       نصیب گونه م بشه شهر بارون

خاطره هاتو می ذارم تو گنجه       چون دیدن هر کدومش یه رنجه

نشد یه دفعه رو قولت بمونی      چرا شدی واسم دشمن خونی؟؟؟

عیب نداره اینم یه جور نصیبه     راس راستی که قربون صد غریبه

حتی اگه دنیا پشیمونت کرد         تو، پیش من یکی دیگه بر نگرد

   شعر از " لیلا خلیلی خو " از کتاب " مثل مریم "

عاشق شدم کاش ندونه

دست دلم رو نخونه

اگه بدونه!!!!!

میدونـــــم

دیگه با من نمیمونـــه!!!!

 اون که پیشش، دل من گیره؟؟؟

اگه بدونه ؛ میذاره میره..!!!!

 اگه بدونه دیوونم کرده....

میره و دیگه برنمیگرده....

آرزومه که نمیدونستی!!! که من

  میمیرم

 !!! برات !!!

آری

آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست!!!

من به پایان، دگر

نیاندیشم که همین

دوست داشتن

زیباست...