گفتم : کبوتر ِ بوسه!
  گفتی : پَر!
  گفتم ‍: گنجشک ِ آن همه آسودگی!
  گفتی : پَر!
  گفتم : پروانه پرسه های بی پایان!
  گفتی : پَر!
  گفتم : التماس ِ علاقه،
  بیتابی ِ ترانه،
  بیداری ِ بی حساب!
  نگاهم کردی!
  نه انگشتت از زمین ِ زندگی ام بلند شد،
  نه واژه «پر» از بام ِ لبان ِ تو پر کشید!
  سکوت کردی که چشمه ی شبنم،
  از شنزار ِ انتظار من بجوشد!
  عاشقم کردی! همبازی ِ ناماندگار ِ این همه گریه!
  و آخرین نگاه تو،
  هنوز در درگاه ِ گریه های من ایستاده است!
  حالا - بدون ِ تو!-
  رو به روی آینه می ایستم!
  می گویم: زنبور ِ گزنده ی این همه انتظار،
  کلاغ ِ سق سیاه این همه غصه!
  و کسی در جواب ِ گفته های من «پر!» نمی گوید!
  تکرار ِ آن بازی،
  بدون ِ دست و صدای تو ممکن نیست!
  پس به پیوست تمام ِ ترانه های قدیمی،
  باز هم می نویسم:

         برگرد!

" یغما گلرویی "

پی اس ۱ : . . .  به قول اِبی :

حالا اینجا، تک و تنها پر پر گذشته هاتم

نارفیقانه بریدی؛ ولی من هنوز باهاتم 

هردومون تنهای تنها، هرکدوم یه جای دنیا

جای تو خالیه اینجا؛ جای من خالیه اونجا

پی اس ۲ : . . . . به قول آرین :

بی تو، با تو بودن شده شب و روزم

بی اما یادت بامنه هنوزم

تویی توی رگهام، تویی توی حرفام

اما جای دستات خالیه تو دستام