پروکسیما
گفتم : کبوتر ِ بوسه! برگرد! " یغما گلرویی " پی اس ۱ : . . . به قول اِبی : حالا اینجا، تک و تنها پر پر گذشته هاتم نارفیقانه بریدی؛ ولی من هنوز باهاتم هردومون تنهای تنها، هرکدوم یه جای دنیا جای تو خالیه اینجا؛ جای من خالیه اونجا پی اس ۲ : . . . . به قول آرین : بی تو، با تو بودن شده شب و روزم بی اما یادت بامنه هنوزم تویی توی رگهام، تویی توی حرفام اما جای دستات خالیه تو دستام
گفتی : پَر!
گفتم : گنجشک ِ آن همه آسودگی!
گفتی : پَر!
گفتم : پروانه پرسه های بی پایان!
گفتی : پَر!
گفتم : التماس ِ علاقه،
بیتابی ِ ترانه،
بیداری ِ بی حساب!
نگاهم کردی!
نه انگشتت از زمین ِ زندگی ام بلند شد،
نه واژه «پر» از بام ِ لبان ِ تو پر کشید!
سکوت کردی که چشمه ی شبنم،
از شنزار ِ انتظار من بجوشد!
عاشقم کردی! همبازی ِ ناماندگار ِ این همه گریه!
و آخرین نگاه تو،
هنوز در درگاه ِ گریه های من ایستاده است!
حالا - بدون ِ تو!-
رو به روی آینه می ایستم!
می گویم: زنبور ِ گزنده ی این همه انتظار،
کلاغ ِ سق سیاه این همه غصه!
و کسی در جواب ِ گفته های من «پر!» نمی گوید!
تکرار ِ آن بازی،
بدون ِ دست و صدای تو ممکن نیست!
پس به پیوست تمام ِ ترانه های قدیمی،
باز هم می نویسم:
| Design By : Night Skin |
تا نباشد رایگان مهرت گروگان کسی
گوهر خود را نزن بر سنگ هر ناقابلی
صبر کن گوهر شناس قابلی پیدا شود
